Η ζωή μας αεροπορικό ταξίδι

Μαζί με το Δήμαρχο Βάρης – Βούλας – Βουλιαγμένης, Γ. Κωνσταντέλλο, Grigoris Konstantellos άλλοτε κυβερνήτη της Ολυμπιακής, παρευρεθήκαμε στην παρουσίαση του βιβλίου «Η ζωή μας αεροπορικό ταξίδι» της συναδέλφου αεροσυνοδού, γιοχαννα καλαφούτη
Μια υπέροχη βραδιά με χιλιάδες αναμνήσεις και εικόνες από το έδαφος στον αέρα και στις πέντε ηπείρους που έφταναν τα «φτερά» της πολυαγαπημένης Ολυμπιακής. Εκεί ανταμώσαμε ξανά με τους δικούς μας αερανθρώπους, ταξιδιάρηδες της ζωής, σε μια ακόμη πτήση με πιλότο και αεροσυνοδό… τη μηχανή του χρόνου.
Στο βιβλίο, με το εξαίσιο εξώφυλλο – πινελιά του δικού μας ζωγράφου, Στάθη Βατανίδη, ζωντανεύουν μνήμες και εικόνες μιας αξέχαστης περιόδου μέσα από τη γραφίδα της Γιοχάννας αλλά και τις προσωπικές αφηγήσεις δεκάδων ιπταμένων της δικής μας μεγάλης οικογένειας.
Ευχαριστώ τη Γιοχάννα για την τιμή να συμπεριλάβει στην έκδοση αυτή και τις ακόλουθες δικές μου αναμνήσεις.
Η απρόσμενη πρόσκληση
Απομεσήμερο μιας καθημερινής ημέρας. Ο ήχος της εισερχόμενης τηλεφωνικής κλήσης ήταν αρκετά επίμονος. Σαν να ήθελε να αναταράξει μια γαλήνια στιγμή επικοινωνίας πατέρα και γιού.
Παρά τους αρχικούς μου ενδοιασμούς απροκρίθηκα. Καλησπέρα Βασίλη… το άκουσμα μιας ήρεμης και γλυκιάς φωνής. Ήταν η Γιοχάννα, η αγαπητή συνάδελφος από την Ολυμπιακή.
Τα λόγια της πειστικά και καθάρια όπως πάντα. «Αεράνθρωπε σε θέλω συνταξιδιώτη σε μία ακόμη πτήση. Στο αναμνηστικό βιβλίο για τους ταξιδιάρηδες της ζωής».
Το επίμονο τηλεφώνημα λειτούργησε σαν μηχανή του χρόνου. Το μυαλό μου αστραπιαία πλημμύρισε με εικόνες από το έδαφος στον αέρα και τανάπαλιν. Με προορισμούς ή ενδιάμεσους σταθμούς και στις πέντε ηπείρους που έφταναν τα «φτερά» της πολυαγαπημένης Ολυμπιακής.
Η πρόσκληση της Γιοχάννας ήταν το έναυσμα για να γυρίσει ο χρόνος 37 χρόνια πίσω. Τότε που άρχισα να πετώ και εγώ ψηλά στον ουρανό ως ιπτάμενος φροντιστής.
Ένα τηλέφωνο, μια στιγμή, μια ζωή μονολόγησα… και ξεκίνησα να αποτυπώνω σε ένα χαρτί την αεροπορική μου διαδρομή με τις χιλιάδες αναμνήσεις.
Το επαγγελματικό ξεκίνημα
Χειμώνας του 1983. Η πρώτη επαγγελματική πτήση και το πρώτο στην κυριολεξία καρδιοχτύπι. Υποδεχθήκαμε με χαμόγελο τους συνταξιδιώτες- επιβάτες της πτήσης προς Ζάκυνθο και Κεφαλονιά.
Οι εξώθυρες του αεροσκάφους 737 σφραγίστηκαν και ο κυβερνήτης έθεσε σε κίνηση τις μηχανές. Το «σήκωμα» του αεροσκάφους από τον αεροδιάδρομο του Ελληνικού στον Αττικό ουρανό συνοδεύτηκε από ένα καλά κρυμμένο αίσθημα ανακούφισης.
Η πρώτη μέρα στο αεροσκάφος τα είχε όλα, όπως ακριβώς μας εξιστορούσαν οι εκπαιδευτές που είχαν χιλιάδες ώρες πτήσεων. Μέχρι και τις ισχυρές αναταράξεις πάνω από το Ιόνιο πέλαγος.
Το σκίρτημα του φόβου διάχυτο σε όλους σχεδόν τους επιβαίνοντες. Το ίδιο σκίρτημα ένοιωσα και εγώ. Όμως η αίσθηση του καθήκοντος επικάλυψε γρήγορα το φόβο.
Ακόμα ενθυμούμαι τα τρομαγμένα μάτια του μεσήλικα επιβάτη που αναζήτησε το στήριγμά μου για να νοιώσει ασφάλεια και σιγουριά.
Η εναλλαγή συναισθημάτων
Τα συναισθήματα είναι η γλώσσα της καρδιάς. Αποτυπώνουν με ακρίβεια αυτό που συμβαίνει ή νοιώθουμε μέσα μας.
Πυροδοτούνται από συγκεκριμένα γεγονότα, εικόνες, στάσεις και συμπεριφορές. Όπως και στη ζωή έτσι και στο αεροπορικό ταξίδι είναι πάντα ανάμεικτα και συχνά εναλλασσόμενα.
Ισορροπούν, δοκιμάζουν, διαμορφώνουν, σφυρηλατούν ανθρώπινες σχέσεις. Από την επιβίβαση έως την απογείωση, το πέρασμα στη νηνεμία της στρατόσφαιρας, έως την προσγείωση.
Η αεροπορική συνένωση
Από τις ευχάριστες διαδρομές ξεχωριστή θέση έχουν οι πτήσεις από και προς την Αυστραλία. Εποχή που οι πέντε κύκλοι, το σήμα κατατεθέν της Ολυμπιακής, αποτύπωναν στην πράξη την εμβέλειά της.
Εντυπωσιακή ήταν η πρώτη υποδοχή από τους ξενιτεμένους συμπατριώτες μας. Ξεχείλιζε η αγάπη, η ευγνωμοσύνη. Η αεροπορική συνένωση ήταν γεγονός. Η προσμονή τους είχε τελειώσει.
Επί τρείς ημέρες οι προσκλήσεις έπεφταν βροχή. Δεν προλαβαίναμε να ξαποστάσουμε. Φορείς και εθνικοτοπικοί σύλλογοι οργάνωναν εκδηλώσεις, μικρά γλέντια για το άνοιγμα της γραμμής.
Η λίστα μεγάλη, η επιλογή δύσκολη. Γιορτινό ακόμα και το διάβα μας σε συνοικίες όπου έδρευαν ελληνικές επιχειρήσεις και καταστήματα. Ζεστό καλωσόρισμα, θερμές αγκαλιές, ατέλειωτα τραταρίσματα.
Δεν ήταν μόνο η ρίγη που ένοιωθαν στην εικόνα ενός Μπόινγκ 747 με τα ελληνικά χρώματα και γνώριμα γράμματα στο αεροδρόμιο της Μελβούρνης ή του Σιδνεϋ. Το αεροσκάφος ήταν απλά ελληνικό έδαφος.
Γι΄ αυτό και η αναμονή για την εξασφάλιση του πολυπόθητου εισιτηρίου με προορισμό τα πάτρια εδάφη ξεπερνούσε ακόμα και τους δύο μήνες.
Το παραμυθένιο ταξίδι
Αλησμόνητο και το πρώτο αεροπορικό ταξίδι στην μαύρη Ήπειρο. Στην Κένυα έζησα πραγματικά το μύθο της Αφρικής. Σε ένα διάλειμμα του χρόνου περιμένοντας το Τζάμπο της επιστροφής. Ίσως το πολυτιμότερο δώρο του επαγγέλματος.
Μικρή περιοδεία στην «πολιτισμένη» ζούγκλα. Εκεί όπου μικραίνει η απόσταση ανάμεσα στην ψευδαίσθηση και την πραγματικότητα. Πρωτόγνωρα συναισθήματα σε ένα παιχνίδι συνύπαρξης της φύσης με τον άνθρωπο.
Εντυπωσιακό το ξύλινο ξενοδοχείο με τους υπαίθριους χώρους ντυμένους στα καταπράσινα. Μαγικό να σε κοιτάνε από ψηλά και φιλικά καμηλοπαρδάλεις περιμένοντας μήπως και μοιραστείς μαζί τους το πρωινό ή το δεκατανιό.
Απίστευτο και όμως αληθινό να παρελαύνουν, σχεδόν δίπλα σου, ελέφαντες, ρινόκεροι, ζέμπρες για να ξεδιψάσουν στην πανέμορφη λίμνη – φυσική ποτίστρα. Και αρκετά περιπετειώδες όταν σήμανε ο συναγερμός που σε προειδοποιούσε για την εμφάνιση λιονταριών.
Καθηλωτικές εμπειρίες ζωής…. σαν παραμύθι.
Η οδυνηρή διαδρομή
Εκτός από τις ευχάριστες και αξέχαστες πτήσεις, υπάρχουν και πτήσεις που δεν θα ήθελα να είχαν γίνει. Απόβραδο της 14ης Σεπτεμβρίου του 1999, ημέρα Τρίτη. Η Αθήνα ακόμα πενθούσε τους νεκρούς, από το φονικό σεισμό της Πάρνηθας μια εβδομάδα πριν.
Βρισκόμουν στο Δημαρχείο της Αγίας Παρασκευής μαζί με τον αείμνηστο δήμαρχο Σταύρο Κώτση. Συντονίζαμε τις προσπάθειες αρωγής στους συμπολίτες που είχαν πληγεί από τα 5,9 ρίχτερ. Τίποτα δεν προμήνυε όσα επρόκειτο να χαραχτούν στη μνήμη μου το επόμενο δεκάωρο.
Ο αείμνηστος Λάμπρος Καράβας με ενημέρωσε τηλεφωνικά ότι χάθηκε από τα ραντάρ το σήμα του κυβερνητικού αεροσκάφους Φάλκον. Μετέφερε την κυβερνητική αποστολή στο Βουκουρέστι όπου διεξαγόταν η Διαβαλκανική Διάσκεψη των Υπουργών Εξωτερικών.
Πάγωσα… στο άκουσμα του νέου… και τρόμαξα στο ενδεχόμενο μιας νέας ανείπωτης τραγωδίας… Η διαδρομή με τη μοτοσικλέτα μέχρι το Ελληνικό ήταν ατέλειωτη, παρότι διήρκεσε οκτώ με δέκα λεπτά της ώρας. Η αγωνία ήταν στο ναδίρ.
Αρχικά, τα μαντάτα από τη Ρουμανία, έδωσαν ελπίδες. Το αεροσκάφος είχε προσγειωθεί και μάλιστα με άθικτη την άτρακτο. Γρήγορα, όμως, την ελπίδα διαδέχτηκε η οδύνη. Υπάρχουν έξη νεκροί, μεταξύ αυτών και ο Υπουργός Γιάννος Κρανιδιώτης.
Απέραντη σιωπή, διάχυτη θλίψη, ασυγκράτητα δάκρυα. Το μοιραίο συμβάν ανεξήγητο. Τι συνέβη… πόσοι και ποιοι επέζησαν… Εικόνες συγγενών και συναδέλφων που σε συνθλίβουν. Όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά βιώνει το δικό του πόνο, το δικό του πένθος.
Ένα αεροσκάφος 737 της Ολυμπιακής είναι ήδη έτοιμο να μεταφέρει την ελληνική αποστολή στη γειτονική χώρα για τις μακάβριες διατυπώσεις. Τις πρώτες πρωινές ώρες της Τετάρτης φθάνουμε στο Βουκουρέστι.
Η πρώτη εικόνα από το παράθυρο του 737 ανατριχιαστική. Σε σημείο του αεροδρομίου τοποθετημένα τα άψυχα σώματα των θανόντων. Σε μία αίθουσα στέκονται αποκαμωμένοι, σε κατάσταση σοκ, οι κυβερνήτες του Φάλκον, Γρηγόρης Σινέκογλου και Γιά Ioannis Androulakis
αλλά και η αεροσυνοδός και κουμπάρα μου,
Anna Velissariou Παραδίπλα στέκονταν με τρόμο στα μάτια, άχρωμοι, αμίλητοι οι επιζήσαντες.
Προσπαθούν, με όση δύναμη ψυχής και φωνής τους είχε απομείνει, να αφηγηθούν τα δραματικά λεπτά που έζησαν μετά την ξαφνική βουτιά και τους απανωτούς δελφινισμούς του αεροσκάφους. Λογική εξήγηση στο απροσδόκητο αυτό συμβάν δεν υπάρχει… Η Άννα, ελαφρά τραυματισμένη, με τρεμάμενα λόγια επιχειρεί να μου εξιστορήσει πως σώθηκε σφηνωμένη στη στενή πόρτα που οδηγεί στο πιλοτήριο. Βουτηγμένη στα αίματα πάλεψε και τα κατάφερε. «Θα αντέξω για τα παιδιά μου» ήταν η πρώτη της σκέψη. Ακόμα ηχούν στα αυτιά μου οι λέξεις αυτές.
Μετά τις τυπικές συνεννοήσεις με τους Ρουμάνους αξιωματούχους μας επετράπη η είσοδος στο αεροσκάφος. Ήταν η δική μας σειρά να χάσουμε τη λαλιά μας μπροστά στις εικόνες που αντικρίσαμε. Η καμπίνα είχε διαλυθεί, θύμιζε πεδίο μάχης. Παντού υπήρχαν αίματα και ανθρώπινα μέλη από την ανελέητη πρόσκρουση των σωμάτων των θυμάτων. Στα παράθυρα, στις πόρτες, στον ουρανό, στα πιο απίθανα σημεία του αεροσκάφους. Παντού σκορπισμένες διαλυμένες βαλίτσες και σωροί από αντικείμενα πάσης φύσεως.
Η κατάληξη μιας τραγωδίας.
Κατά την επιστροφή στην Αθήνα συγκλονιστική ήταν η προτροπή του δημοσιογράφου Αλφόνσου Βιτάλη. Παιδιά σας χιλιοπαρακαλώ βάλτε ζώνες… Δεμένος είχε σωθεί στη μοιραία πτήση. Αν ήταν δεμένοι και οι άλλοι θα είχαν σωθεί. Αυτό ήταν το μήνυμά του. Αυτόπτης μάρτυρας δεν ήθελε να ξαναγίνει. Με περίσσεια δύναμη ψυχής είχε ξαναγίνει επιβάτης σε διάστημα μόλις 12 ωρών. Δεν ήθελε τίποτε άλλο. Ούτε λίγο νερό. Απέρριπτε με ευγένεια και καλοσύνη κάθε προσφορά μου.
Η διαχρονική υποστήριξη
Πολύ γρήγορα οι διαδρομές στον αέρα ανέδειξαν τη δύναμη της προσφοράς, της αλληλεγγύης και της ενότητας. Η αεροπορική οικογένεια με τιμά και μου εμπιστεύεται την εκπροσώπησή της στα θεσμικά όργανα του κλάδου. 1986… μόλις είχε ξεκινήσει ένα εξίσου συναρπαστικό παράλληλο ταξίδι… εδάφους. Απανωτές συσκέψεις, διαβουλεύσεις, επαφές. Ατέλειωτα μερόνυχτα για να πετύχαμε συλλογικές συμβάσεις και να δώσουμε λύσεις σε χρόνια προβλήματα με κορυφαίο το συνταξιοδοτικό.
Τα χαρούμενα μαντάτα ήρθαν ντάλα καλοκαίρι του 1988 κατευθείαν από το Μέγαρο Μαξίμου. Κάθιδρος ο υπάλληλος του ΟΤΕ μας παρέδωσε καταμεσήμερο το τηλεγράφημα… «Ο κ. Ακριβάκης και εγώ αποφασίσαμε να αποδεχτούμε το δίκαιο αίτημά σας και να προχωρήσουμε στην επίλυσή του…» Ανδρέας Γ. Παπανδρέου. Την επομένη το νομοσχέδιο είχε κιόλας κατατεθεί στη Βουλή των Ελλήνων.
Το μυστικό της επιτυχίας ήταν η ενότητα στη δράση. Με σύνθεση και συνεργασία που υπερβαίνει κομματικά γραφεία και σχεδιασμούς. Αρκεί να αφουγκράζεσαι, να προτάσσεις και να υπηρετείς αποτελεσματικά τις πραγματικές ανάγκες των συνανθρώπων. Αυτό πράξαμε μαζί με τον Iraklis Efstathiou και τον
Φώτης Σιμάτος ως Προεδρείο της Ένωσης Ιπταμένων Συνοδών και Φροντιστών.
Το δόγμα αυτό, έκτοτε ακολουθεί σταθερά τους δημόσιους βηματισμούς μου. Σε πρώτη φάση αναγνωρίστηκε στην κάλπη για την ανάδειξη εκπροσώπου των εργαζομένων στη διοίκηση της Ολυμπιακής. Η ανεξάρτητη υποψηφιότητά μου συσπείρωσε εκατό και πλέον συναδέλφους που υπηρετούσαν σε όλα τα γεωγραφική μήκη και πλάτη που πέταγε η αγαπημένη μας. Ήταν η νικηφόρος ομάδα εθελοντών – εκλογικών αντιπροσώπων.
Την υπερκομματική στήριξη των συνταξιδιωτών συναδέλφων την συνάντησα και στο μετερίζι της πορείας στην τοπική αυτοδιοίκηση. Είτε ως δημοτικός σύμβουλος, είτε ως αντιδήμαρχος, είτε ως δήμαρχος Αγίας Παρασκευής. Τη συναντώ και στην Περιφέρεια Αττικής, ως Αντιπεριφερειάρχης, πιστός στο δόγμα της δημιουργικής συνεργασίας.
Σφυρηλατημένες σχέσεις εμπιστοσύνης που σε ακολουθούν στο διηνεκές…. στο ταξίδι της ζωής.

Βασίλης Γιαννακόπουλος Αντιπεριφερειάρχης  Μεταφορών και Επικοινωνιών

Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο και στέκεται

 

Βασίλης Γιαννακόπουλος Αντιπεριφερειάρχης Μεταφορών και Επικοινωνιών

Γιοχαννα  Καλαφούτη  Αεροσυνοδός

 

Μπορεί να είναι εικόνα 2 άτομα και άτομα που στέκονται

Βασίλης Γιαννακόπουλος Αντιπεριφερειάρχης  Μεταφορών και Επικοινωνιών

Δήμαρχος Βάρης – Βούλας – Βουλιαγμένης, Γ. Κωνσταντέλλο,

Μπορεί να είναι εικόνα 2 άτομα και άτομα που στέκονται