Η σχέση μητέρας και γιού και ο σωστός τρόπος εκπαίδευσης στην ενήλικη ζωή του

Μια φίλη πριν πολλά χρόνια, μου έλεγε πως ο 11 χρόνος -τότε- γιος της, ασκούσε έντονη κριτική στα ρούχα που εκείνη φορούσε.
Δεν ήθελε να βλέπει την μανούλα με στενά μπλουζάκια ή μίνι φούστες. Δεν ήθελε να μιλούν οι συμμαθητές του στο σχολείο με άσχημα λόγια για την μητέρα του.
Όσο μου το διηγούνταν, το έβρισκα χαριτωμένο. Γελούσαμε και οι δυο μας, αποκαλώντας τον μικρό «σκληρό αντράκι».
Πρόσφατα 3 συνεργάτιδες, μου διηγήθηκαν πως οι γιοί τους ηλικίας από 10 ως 17 ετών, ασκούσαν βέτο στις εμφανίσεις των μαμάδων τους. Η μία είπε χαρακτηριστικά- και με μπόλικη περηφάνια- «ο μικρός κάλυψε με τα χέρια την μπλούζα με το βαθύ ντεκολτέ λέγοντας: «Σκεπάσου επιτέλους μαμά. Ντροπή.». Αυτή την φορά δεν γέλασα.
Τις ρώτησα αν θα τους άρεσε να κάνουν οι γιοί τους το ίδιο πράγμα στην κοπέλα τους αύριο. Με βρήκαν ιδιαίτερα υπερβολική.
Σκέφτηκα πως συχνά συζητούμε την θετική επίδραση που οφείλει να έχει ο μπαμπάς στον γιο. Η μαμά στην κόρη.
(Μια κόρη, που ο μπαμπάς την βλέπει σαν «Πριγκίπισσα». Και ένας γιος, που η μαμά τον βλέπει σαν «Πασά».)
Η σχέση μητέρας και γιού όμως, είναι εξίσου καθοριστική.
Είναι αυτή που μαθαίνει στο αγόρι τις μετέπειτα συμπεριφορές στις σχέσεις με το άλλο φύλο.
Αν είχα γιό θα του μάθαινα να είναι ευγενικός.
Να έχει όμορφους τρόπους.
Θα του έλεγα πως τα χυδαία αστεία που θα ακούσει από φίλους του για τα κορίτσια δεν είναι δείγμα ευφυΐας.
Ούτε μαγκιάς.
Θα του έλεγα πως η μανούλα έχει δικαίωμα να φορέσει ότι επιθυμεί. Και αυτό δεν την κάνει καλύτερο ή χειρότερο άνθρωπο.
Θα του μάθαινα να παίρνει την ευθύνη για τα λάθη του και να ζητάει συγγνώμη.
Να είναι αυτόνομος.
Να εξελίσσεται συνεχώς σαν προσωπικότητα.
Να σέβεται τους ανθρώπους, τα ζώα, ολόκληρο τον πλανήτη.
Θα του έλεγα να στέκεται στο ύψος του, να παραδέχεται τα συναισθήματα του, να ξέρει πως τα δάκρυα δεν είναι σημάδι αδυναμίας αλλά δύναμης.
Πως η ευγένεια είναι αξία που θα μετράει πιο πολύ από όλα τα πτυχία και τους τίτλους που θα αποκτήσει στο μέλλον.
Πάνω από όλα θα του έλεγα να έχει αυτοπεποίθηση και ταπεινότητα μαζί. Και πως μπορεί να μιλήσει για όλα στην μανούλα. Ακόμα για αυτά που θα μιλούσε μόνο στον μπαμπάκα.
via Iliada Evangelia Kothra