Αμα γυμνάζεσαι, όλα φτιάχνουν»

Για γήπεδο είχε το κτήμα του. Τους τελευταίους δύο μήνες, χωρίς διαθέσιμο αυτοκίνητο για να πηγαίνει στο γειτονικό στάδιο, ο Στέλιος Πρασσάς, με ανασηκωμένους ώμους και σβέλτο διασκελισμό, όργωνε το οικόπεδό του με τα 96 ελαιόδεντρα και τις αλανιάρες κότες στον κάμπο του Μαραθώνα. Σε αυτή την οριοθετημένη από τον μαντρότοιχό του διαδρομή συμπλήρωσε τα προπονητικά του χιλιόμετρα και έγινε πρόσφατα ο γηραιότερος μαραθωνοδρόμος που τερμάτισε στην Αθήνα, στην ηλικία των 90 ετών. «Αμα γυμνάζεται λιγάκι το σώμα, όλα φτιάχνουν στον άνθρωπο», λέει.

Παραμένει αεικίνητος, παρότι έχουν περάσει λίγες ημέρες από τις 14 Νοεμβρίου, όταν διήνυσε τα 42 χιλιόμετρα και 195 μέτρα του Μαραθωνίου της Αθήνας σε οκτώ ώρες. Εκμυστηρεύεται ότι την επομένη του αγώνα δοκίμασε να κάνει τέσσερα σύντομα σπριντ, από την πύλη του κτήματος μέχρι την εξώπορτα του σπιτιού, και δεν ένιωσε την παραμικρή ενόχληση. «Είδα ότι ο αθλητισμός προσφέρει υγεία τρομερή», λέει και μας ξεναγεί στον χώρο του με γοργό βηματισμό. Ακόμα και όταν στέκεται, η ελαφριά κλίση του σώματός του προς τα μπρος και η σπίθα στο βλέμμα θυμίζουν δρομέα που μόλις έχει λάβει θέση εκκίνησης. «Τούτη τη φορά ήταν πολύ ωραία γιατί ήρθαν κοντά μου πολλοί δρομείς και έλεγαν “θα τερματίσουμε”, “θα το γλεντήσουμε”, όλο συζήτηση ήταν ο αγώνας μέχρι το τέλος», λέει.

Οσοι μοιράστηκαν μια φευγαλέα κουβέντα μαζί του κατά μήκος της μαραθώνιας διαδρομής δεν ήταν οι μόνοι που τον προσέγγισαν πρόσφατα. Μετά τον τερματισμό του ο βετεράνος αθλητής έγινε περιζήτητος από τους δημοσιογράφους. Ηταν τόσο μεγάλο το ενδιαφέρον που ο κ. Πρασσάς σημείωνε με μολύβι σε χαρτάκια κάθε ραντεβού για συνεντεύξεις σε ραδιόφωνα, τηλεοράσεις και ιστοσελίδες, ώστε να μην τα ξεχάσει. Ο ίδιος ακόμη απορεί με αυτή την αναπάντεχη δημοφιλία. «Εχω τρέξει και πιο γρήγορα», λέει στην «Κ» αφοπλιστικά. Ενδεικτικά, το 2018, σε ηλικία 87 ετών, είχε καλύψει την ίδια απόσταση στην Αθήνα σε 6 ώρες και 27 λεπτά.

ama-gymnazesai-ola-ftiachnoyn0
Η παράδοση, κάθε φορά που τερματίζει στον Μαραθώνιο της Αθήνας ο κ. Πρασσάς διασχίζει τη γραμμή με τους δύο εγγονούς του.

Στην εποχή των έξυπνων ρολογιών, των παλμογράφων και των μακροσκελών αναρτήσεων αυτοπροβολής στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο κ. Πρασσάς αντιπροσωπεύει μια άλλη δρομική γενιά. Σκόνιζε τα παπούτσια του στο πέταλο του Καλλιμάρμαρου Σταδίου ή στη χωμάτινη διαδρομή του Αγίου Κοσμά πολύ προτού το τρέξιμο αποκτήσει τη μαζικότητα των ημερών μας. Πρόλαβε τις εποχές στις οποίες ακόμη και σε μεγάλους αγώνες δεν διακοπτόταν τελείως η κυκλοφορία των οχημάτων, όπως συμβαίνει σήμερα για λόγους ασφαλείας, και οι δρομείς έτρεχαν πλάι στα αυτοκίνητα. Τότε οι συμμετοχές ήταν μερικές εκατοντάδες, όχι χιλιάδες όπως έχει καθιερωθεί τα τελευταία χρόνια.

Αγώνας επιβίωσης

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 5 Νοεμβρίου του 1931. Ο πατέρας του ήταν εργάτης. «Αγωνιστής, καλός, γερός άνθρωπος. Ολες τις δουλειές έκανε, για να βγάζει το μεροκάματο και να ζει εμένα και τα αδέλφια μου. Στα 90 του πήγε μια μέρα στη λαϊκή, ψώνισε, μαγείρεψε στο σπίτι, ξάπλωσε και εκεί “έφυγε”. Ετσι ξαφνικά, δίχως να τον δει γιατρός», θυμάται.

Ο κ. Πρασσάς δεν είχε τη δυνατότητα να ολοκληρώσει κανονικά τη φοίτησή του στο δημοτικό, καθώς τον πρόλαβε η γερμανική κατοχή. «Μόλις τελείωσε ο πόλεμος πήραμε ένα χαρτί αποφοίτησης, τι να μάθεις, δεν μάθαμε γράμματα», λέει. Στα 14 του χρόνια εργάστηκε ως τορναδόρος στο κέντρο της Αθήνας φτιάχνοντας κατσαρόλες και τηγάνια. Ανέκαθεν, όμως, λάτρευε τον αθλητισμό.

«Ποτέ δεν είχα προπονητή. Ο,τι λέει ο οργανισμός μου κάνω, ό,τι πει το σώμα και η καρδιά».

Επαιξε ποδόσφαιρο, πάντα στη θέση του σέντερ φορ σε τοπικούς αθηναϊκούς συλλόγους, αρχικά στη Νίκη Πλάκας και έπειτα στον Αρίωνα Αγίου Αρτεμίου. Σταμάτησε σε ηλικία 27 ετών και ασχολήθηκε επαγγελματικά με τις οικοδομές ως ελαιοχρωματιστής. Αργότερα άνοιξε στον Βύρωνα ένα μαγαζί με χρώματα, σιδηρικά είδη και εργαλεία. Παντρεύτηκε και απέκτησε ένα γιο. «Ημουν ο μόνος που έκλεινε το μαγαζί στις 15.00, γιατί κάθε απόγευμα έπαιρνα τον γιο μου και πηγαίναμε στον Αγιο Κοσμά να παίξουμε ποδόσφαιρο με τους φίλους μας. Ηταν αρρώστια το ποδόσφαιρο, το αγαπούσα πολύ», λέει.

ama-gymnazesai-ola-ftiachnoyn2
Ποδόσφαιρο, η μεγάλη του αγάπη. Πρώτος πάνω δεξιά, αγωνίστηκε ως σέντερ φορ σε συλλόγους της Αθήνας.  
ama-gymnazesai-ola-ftiachnoyn4
Το αθλητικό δελτίο του Στέλιου Πρασσά το 1951 στην ποδοσφαιρική ομάδα Νίκη Πλάκας.  

Στα γήπεδα του Αγίου Κοσμά, όμως, ένας φίλος του τον παρότρυνε να ξεκινήσει το τρέξιμο. Ο κ. Πρασσάς ήταν τότε 60 ετών και δεν αρνήθηκε την πρόκληση. Αποδείχτηκε ότι ήταν καλός για την ηλικία του. Σε έναν από τους πρώτους μαραθωνίους του τότε στο εξωτερικό έτρεξε την απόσταση σε 3 ώρες και 12 λεπτά. Ακολούθησαν δεκάδες άλλοι αγώνες και αρκετά πανελλήνια ρεκόρ βετεράνων σε διάφορες ηλικιακές κατηγορίες, σε αποστάσεις από τα 5.000 μέτρα μέχρι τον μαραθώνιο.

Είναι τόσο πολλές οι αναμνήσεις, τόσο πολλά τα κειμήλια από κάθε δρομική συνάντηση, που ο κ. Πρασσάς έχει φτιάξει έναν ειδικό χώρο για να τα εκθέσει στο σπίτι του. Στην πόρτα έχει τοποθετήσει την επιγραφή «Αίθουσα τροπαίων Στυλιανού Πρασσά». Στο εσωτερικό δεν υπάρχει γυμνός τοίχος. Κάθε σπιθαμή έχει καλυφθεί με διπλώματα συμμετοχής σε αγώνες τρεξίματος και ράφια με δεκάδες κύπελλα από διεθνείς και εγχώριους αγώνες βετεράνων (μετρήσαμε τουλάχιστον 80). Σε κάθε γωνιά του δωματίου υπάρχει και από μια φωτογραφία με τον κ. Πρασσά να τερματίζει μαζί με τους δύο εγγονούς του μέσα στο Καλλιμάρμαρο, μια παράδοση που κρατάει σε κάθε συμμετοχή του και επανέλαβε και φέτος στον Μαραθώνιο της Αθήνας.

πηγή  kathimerini