Ποια είναι η τιμωρία που αξίζει σε μία δολοφόνο μητέρα;

Από Αντώνης Κατσαρός

Θανατική ποινή». Η συζήτηση, που αυτή προκαλεί, δεν τελειώνει ποτέ. Από τότε που συστάθηκαν οι κοινωνίες, το ζήτημα αποτελεί αιώνιο debate, εφάμιλλο εκείνων που αφορούν στις διαφορές που προκύπτουν από τις θρησκευτικές αντιλήψεις. Εξίσου ισχυρό.

Ο κόσμος έχει συνδέσει την κατάργηση της θανατικής ποινής με την εξέλιξή του. Με την πρόοδο της ανθρωπότητας. Στην Ελλάδα, καταργήθηκε το Δεκέμβριο του 1993, (από την κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου) και επιβεβαιώθηκε στη συνταγματική αναθεώρηση του 2001. Θα έπρεπε νωρίτερα, λέω εγώ.

Τα κράτη – μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης την έχουν στο σύνολό τους αφήσει πίσω. Τα μόνα σημεία του πλανήτη στα οποία εξακολουθεί να εφαρμόζεται βρίσκονται σε ΗΠΑ, Κίνα και τα μουσουλμανικά κράτη.

Εκείνοι που αντιτίθενται σε αυτήν (η πλειοψηφία προφανώς), θεωρούν πως η ανθρώπινη ζωή πρέπει να είναι σεβαστή και αναφαίρετη, ακόμη και αυτή ενός εγκληματία, καθώς η αφαίρεσή της είναι πράξη άδικη και αξιόποινη, σε κάθε περίπτωση. Όποιον κι αν αφορά. Και εκείνον που την έχει αφαιρέσει.

Η λογική και η εξέλιξη, υπαγορεύουν πως η κοινωνία οφείλει να βαδίζει σε διαχείριση με κριτήρια υπέρ του ανθρώπου.

Το 2019 ο αριθμός των εκτελέσεων ήταν στο χαμηλότερο επίπεδο της τελευταίας δεκαετίας.

Το 86% σχεδόν όλων των καταγεγραμμένων εκτελέσεων (2019) πραγματοποιήθηκε σε μόλις τέσσερις χώρες: το Ιράν, τη Σαουδική Αραβία, το Ιράκ και την Αίγυπτο.

Στην Ασία, τον Αραβικό Κόσμο και τις ΗΠΑ, υπήρχε και υπάρχει έντονη αντίδραση για την κατάργηση της θανατικής ποινής. Ωστόσο, τα 4/5 των Αφρικανικών χωρών την έχουν καταργήσει.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ενθαρρύνει την τήρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μέσω της πολιτικής της στο εμπόριο και υποστηρίζει οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών σε χώρες που ισχύει η θανατική ποινή.

Προφανώς ο ΟΗΕ υποστηρίζει οποιεσδήποτε ενέργειες για τον τερματισμό της.

Επίσης, το Ευρωπαϊκός Κοινοβούλιο υιοθετεί ψηφίσματα που καταδικάζουν τις δραστηριότητες των χωρών που εξακολουθούν να χρησιμοποιούν αυτή την πρακτική.

Παρ όλα αυτά μοιάζει σαν να έχει σταματήσει ο χρόνος για κάποιους. Ζευγάρι στο Ιράν καταδικάστηκε σε εκτέλεση για μοιχεία. Στην Κίνα αποφασίστηκε να θανατωθεί κατηγορούμενος που πυρπόλησε την πρώην σύζυγό του, την ώρα που έκανε Live Streaming!

Την ίδια ώρα, πριν ένα χρόνο η Βιρτζίνια έγινε η πρώτη Πολιτεία του άλλοτε Νότου των φυλετικών διακρίσεων στις ΗΠΑ, που κατήργησε τη θανατική ποινή.

Η πολιτεία με το ρεκόρ εκτελέσεων θανατοποινιτών άλλαξε ρότα, με τον κυβερνήτη της να δηλώνει πως το βήμα αυτό θα βοηθήσει στη μεταρρύθμιση ενός ατελούς συστήματος δικαιοσύνης.

Ερχόμαστε λοιπόν στο σύγχρονο σύστημα απονομής δικαιοσύνης. Πολύ πιο συγκεκριμένα στο δικό μας. Η αυτοδικία προφανώς δεν χαρακτηρίζει το νομικό μας πολιτισμό. Αντιδράσεις οργής απαγορεύονται, όχι μόνο από το νόμο αλλά και από τον πολιτισμό μας.

Η ιστορία της Πάτρας όμως, εφόσον η διαδικασία καταλήξει πως η μητέρα σκότωσε τα τρία παιδιά της, γεννά εκ νέου προβληματισμούς. Τον πρώτο και άκρως επίκαιρο : Υπάρχει ποινή που μπορεί να επιβληθεί σε αυτή τη μητέρα, στην οποία ήδη ασκήθηκε ποινική δίωξη για ανθρωποκτονία από πρόθεση;

Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, η μητέρα προσπάθησε να δολοφονήσει το παιδί της εννέα φορές. Μία εξ αυτών το παιδί έμεινε παράλυτο.

Σε τέτοιες υποθέσεις οι άνθρωποι που διαπράττουν τέτοια εγκλήματα ζητούν ψυχιατρική πραγματογνωμοσύνη, για να υπάρχει χαρτί που να αποδεικνύει πως είναι σχιζοφρενείς.

Ο τρόπος που μιλούσε δημόσια πάντως έδειχνε άνθρωπο νηφάλιο, με λογική στα λόγια και συνέχεια στη σκέψη. Αυτές οι περιπτώσεις, σύμφωνα με ειδικούς, έχουν πρωταγωνίστριες προσωπικότητες βουτηγμένες στη βία, χωρίς συναισθήματα και ψυχικές ενοχές.

Δεν είναι απαραίτητα άρρωστοι. Με μεθοδικότητα στην προετοιμασία και την εκτέλεση. Δύσκολο να μην είναι βέβαια, όμως όχι σε βαθμό που να τους δικαιολογεί.

Θέτω εκ νέου το ερώτημα και κλείνω. Υπάρχουν στη σύγχρονη εποχή στη δικονομία μας επαρκείς ποινές, εφόσον η απόφαση θα είναι καταδικαστική, προκειμένου να αποδοθεί δικαιοσύνη, για μία δολοφόνο μητέρα;

πηγή  vradini